Maksymy św. Ignacego na październik

1. „Jeśli w rozstrzygnięciu jakiej rzeczy znajdujecie trudność, jeśli się wahacie i na jedną i na drugą stronę; przez posłuszeństwo, do którego się należy uciec, kładźcie niepewności koniec i uspokajajcie się tym sposobem”.

2. „Gdy się wiele ciężarów nad siły gromadzi, ostrogi się tylko sposobią, nie wędzidło na konia nieoswojonego i nieujeżdżonego”.

3. „Wiele robicie samą chęcią podjęcia pracy dla zbawienia dusz”.

4. „Tak do zrozumienia jak i pozyskania darów Ducha Świętego, życie przykładne o wiele jest lepsze od nauki”.

5. „Sposób dopomagania bliźniemu bywa różny, ale uskutecznia się także dobrymi chęciami i modlitwami”.

6. „Idźcie i świat zapalcie cały”.

7. „Na kim ciąży taki obowiązek służenia Bogu, jak na was, z tego służby i pracy zwykłej Bóg nie jest zadowolony”.

8. „Na jakież niebezpieczeństwo naraża się zbawienie i niewinność w tych na pozór małych burzach, które już to dostatków i bogactw, już zaszczytów i chwały, już rozkoszy chciwy wicher wznieca”.

9. „Słusznie mieć należy nadzieję, że razem z duchownymi i materialne dobra znacznie się wzmogą”.

10. „Wybrał was Bóg, aby duszy waszej błahe i znikome rzeczy ludzkie nie usidliły, i aby serca waszego, zwróciwszy je ku sobie, nie opanowały”.

11. „Czystość w miarę, bez wyszukania, jest chwalebną, świadczy o porządku w duszy; ale czystość przesadna, w chęci spodobania się, jest naganną”.

12. „Kto szczerym okiem w niebo spogląda, ten lepiej widzi ciemność rzeczy ziemskich, bo jakkolwiek mają one pewien pozór światła, ale to przy blasku nieba niknie całkiem”.

13. „Pomiędzy pobożnym i światowym człowiekiem ta jest różnica: pierwszy wstrzymuje się od ziemskich a obfituje w duchowne pociechy; drugi, raduje się na zewnątrz, a cierpi wewnętrznie”.

14. „Kto sam zły, ten innych łatwo podejrzewa; podobnie jak kto cierpi na zawrót głowy, to sądzi, że wszystko się kręci; nie żeby tak było, ale że mu się tak zdaje, z powodu choroby, której podlega”.

15. „Oderwany od ciała członek, ani ruchu, ani czucia, ani jakiegokolwiek ożywienia od ciała swego nie otrzymuje”.

16. „Pomiędzy szczęściem ziemskim, a krzyżem Chrystusa ta jest różnica, że tamto po skosztowaniu niesmak budzi; a ten w miarę jak jest poznawany, tym większe pragnienie wznieca”.

17. „Wymówki ciała zawsze należy mieć w podejrzeniu, gdyż ciało zwykle od trudów stroni, zastawiając się sił osłabieniem”.

18. „Czarownikiem jest miłość własna; oczy naszej duszy często oczarowuje, abyśmy uważali za niemożliwe, co we właściwym świetle przedstawione, nie tylko jest możliwe, ale i konieczne”.

19. „Tak wielką jest objętość Bożej pociechy, że jej słodycz nie tylko na duszę, ale i na ciało spływa”.

20. „Gdy przedmiot miłości jest nieskończony, zawsze w miłowaniu postępować i doskonalić się można”.

21. „Miłośnik dobrowolnego ubóstwa niech się statuą niejako stanie, aby z takim samym usposobieniem przyjmował siermięgę, z jakim przyjąłby bisior lub purpurę”

22. „Gdy się do cnoty przykładacie, już tym samym o zbawieniu bliźniego myślicie”.

23. „Sprawiedliwemu nawet przeciwnego losu pociski są pożyteczne, szkodząc pomagają, podobnie jak gdyby grad z kosztownych kamieni postrącał liście w winnicy, a natomiast wzbogacił ją sobą, to jest, skarbem o wiele lepszym”.

24. „O mój Boże, najwyższe dobro! Jakim sposobem mnie tak strasznego grzesznika znosisz?”.

25. „Miłośnik doskonałości tak winien w pokorę obfitować, jak lampa w olej; niech go napełnia, niech się objawia na zewnątrz, i w którąkolwiek stronę się obróci, niech nią świeci”.

26. „Jeśli w sobie widzisz jakie łaski Boga, myśl, że to złoto i drogie kamienie, którymi trupa dobroć Boga łaskawie powlekła”.

27. „Lepiej nie żyć, niż żyć dla próżności”.

28. „Chociażby rozum coś uważał za prawdziwe i za tym obstawał, jednak w wielu razach, kiedy nam ktoś prawdę jasno przedstawi i ta gwałtu rozumowi nie zadaje, należy ciężarem woli raczej na tę stronę się przechylić, niż na tamtą”.

29. „Jeśli idzie o pokój duszy, to go nie zazna ten, który w sobie nosi przyczynę niepokoju i zamieszania”.

30. „Szczodrobliwość Boga, zysk, którego się dla niej zrzekamy, obficie nam nagradza”.

31. „Byleby wam nie zbywało na pokorze, na cichości, to dobroć Boża z pewnością wam swej pomocy nie odmówi”.