Maksymy św. Ignacego na wrzesień


1. Mężowie wielkiej cnoty, chociaż niewielkiej nauki, z wielką korzyścią do swoich przemawiają, i prędzej ich do poczciwości nakłonią, niżby to zdołali nawet nauczeńsi”.

2. Jeśliśmy popędów naszych dobrze nie uśmierzyli, często wyrywają się nam słowa i czyny, całkiem odmienne od tego, z czym się jawnie oświadczamy; dopóty należy się surowo z nimi obchodzić, dopóki ich należycie nie ujarzmimy”.

3. „Pragnij, żeby cię wszyscy poznali, tak wewnętrznie, jak zewnętrznie”.

4. „Nie bądź dla wszystkich otwartym, ani zażyłym; ale się radź Ducha Świętego i uważaj, do kogo cię bardziej nakłania”.

5. „Pozwól aby cię wszyscy mieli za głupiego, staraj się tylko, aby cię Bóg miał za mądrego”.

6. „Najlepszy dowód posłuszeństwa, gdy rozkaz z ochotą przyjmujesz, gdy na naleganie lub powtórzenie nie czekasz, ale się zaraz do wypełnienia zabierasz”.

7. „Błędy jak najprędzej powinien usuwać zwierzchnik, aby swoim pobłażaniem nie upoważniał do nich, nie nadawał im mocy jakby prawa”.

8. „Zwyciężaj samego siebie, jeśli się bowiem zwyciężysz, świetniejszą w niebie koroną otrzymasz, niż inni, którzy są usposobienia łagodnego”.

9. „Z ludźmi nie dosyć ugruntowanymi w cnocie, surowo obchodzić się nie należy, gdyż wywiązująca się stąd nieufność może więcej zrobić złego, niż surowe obejście się zapowiada dobrego”.

10. „Przeciwko codziennym złego ducha napaściom, potrzeba codziennie, w pewnych stałych godzinach, dawać odpór, a więc w siebie wchodzić, wszystkie słowa swoje, czyny i myśli wobec Boga jak najpilniej rozbierać”.

11. „Jeśliś co przyrzekł na jutro, to do jutra nie odkładaj, ale raczej dzisiaj zrób”.

12. „Kto na zebraniach ludowych zwierzchność gani, ten więcej złego niż dobrego robi”.

13. „Nad tym, co robić mamy, zastanawiać się, to cośmy zrobili roztrząsać; są to najpewniejsze reguły dobrego postępowania”.

14. „Kto spostrzegł, że błądził, niech nie upada na duchu; i błędy do zdrowia pomagają”.

15. „Ani ciała, ani żądz umartwienia, nie należy odkładać na starość; bo ta i niepewną jest, i surowości nie znosi”.

16. „Chociażby rozum i ludzie doradzali, żadnej sprawy nie rozpoczynaj, dopóki się Boga pierwej na modlitwie nie poradzisz”.

17. „Rozmyślanie i łączność z Bogiem, zuchwałej natury siły krępuje i żądze uśmierza”.

18. „Jeśli chcesz postąpić w miłości, to mów o miłości. Bo jak wiatr wznieca płomień, tak pobożne rozmowy wzniecają miłość”.

19. „Chcącemu nie ma nic trudnego, zwłaszcza w tych rzeczach, które się mają uskutecznić w miłości”.

20. „Kto Boga ma, temu się nic smutnego przydarzyć nie może, ponieważ dopóki sam nie zechce, dopóty tego dobra nie straci; wszelka zaś boleść, wszelki smutek pochodzi z utraconego lub utracić się mającego dobra”.

21. „Gdy tym służę, którzy są sługami Pana mego, myślę że samemu Panu służę”.

22. „Bardzo wiele łask Bóg chętnie by nam udzielił, gdyby przewrotna wola nasza szczodrobliwości jego tamy nie stawiała”.

23. „Z pożytku i dobra Bożego obrazu, który najdroższą krwią Jezusa Chrystusa odkupiony został, powinniśmy się wszyscy wspólnie cieszyć”.

24. „Aby nam z pomyślnym skutkiem poszły sprawy najważniejsze, potrzeba je poprzedzić mało znaczącymi, i tym sposobem uprosić sobie pomoc Tego, który pokornym łaskę daje”.

25. „Najwyższa Boga dobroć, niezmierzona miłość, i serce ojcowskie chętniejsze są do udzielania nam doskonałości, niż my do jej szukania”.

26. „Zarówno z oziębłości, jak ze zbytniej gorliwości choroby umysłu pochodzą”.

27. „Bardzo mało jest takich pracowników, którzy szukają nie tego, co ich jest, ale co Jezusa Chrystusa”.

28. „Często się zdarza, że prace innych z naszego powodu doznają przeszkody; podczas gdy my nasze innym ofiarować byliśmy powinni”.

29. „Jednego upadek dla innych jest postrachem, i wielu zapał na drodze cnoty ostudza”.

30. „Czuję w sercu muzykę, ale bez głosu; słyszę harmonię, ale bez dźwięku; tak mi się jednak miłą wydaje, iż z niczym jej na świecie porównać nie można”.